ਕਵਿਤਾਵਾਂ

  •    ਸੁਪਨੇ ਮੇਰੇ / ਸਵਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਗਰੇਵਾਲ( ਡਾ.) (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਗ਼ਜ਼ਲ / ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿਧੂ (ਗ਼ਜ਼ਲ )
  •    ਨੰਨੀ ਜਿੰਦ / ਬਿੰਦਰ ਜਾਨ ਏ ਸਾਹਿਤ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਸੱਜਣਾ ਵੇ / ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਕੌਰ 'ਹਰਿਆਓ' (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦਾ ਅਵਤਾਰ-ਦਿਹਾੜਾ / ਗੁਰਮਿੰਦਰ ਸਿੱਧੂ (ਡਾ.) (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਕੂੜੇ ਨੂੰ ਫਰੋਲੇ / ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਲੈਹੜੀਅਾਂ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਤੁਰਨਾ ਅਸਾਂ ਹੁਣ ਨਾਲ ਨਾਲ / ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ / ਓਮਕਾਰ ਸੂਦ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਕੁਰਸੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬਿਜ ਮੁਖੌਟਿਉ / ਸਤੀਸ਼ ਠੁਕਰਾਲ ਸੋਨੀ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਇੰਤਜ਼ਾਰ / ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ਧਾਲੀਵਾਲ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ / ਮਨਦੀਪ ਗਿੱਲ ਧੜਾਕ (ਗੀਤ )
  •    ਤੁਸੀਂ ਬਚਕੇ ਪਟਾਕਿਆਂ ਤੋ ਰਹਿਣਾ ਬੱਚਿਓ / ਬੂਟਾ ਗੁਲਾਮੀ ਵਾਲਾ (ਗੀਤ )
  •    ਕਲਯੁਗ / ਜਸ਼ਨਦੀਪ ਗਿੱਲ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਤਲੀਆਂ ਹੇਠਾਂ / ਚੰਦਰਕਾਂਤਾ ਰਾਏ (ਕਵਿਤਾ)
  • ਸਭ ਰੰਗ

  •    ਤਵਾਰੀਖ਼ ਗੁਰੂ ਖ਼ਾਲਸਾ' 'ਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤ / ਪਰਮਵੀਰ ਸਿੰਘ (ਡਾ.) (ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਲੇਖ )
  •    ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗੁਰੂ / ਗੁਰਸ਼ਰਨ ਸਿੰਘ ਕੁਮਾਰ (ਲੇਖ )
  •    ਆਦਤਾਂ: ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਦਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ / ਕੈਲਾਸ਼ ਚੰਦਰ ਸ਼ਰਮਾ (ਲੇਖ )
  •    ਗੁਰੁ ਨਾਨਕੁ ਜਿਨ ਸੁਣਿਆ ਪੇਖਿਆ / ਗੁਰਦੀਸ਼ ਗਰੇਵਾਲ (ਲੇਖ )
  •    ਗੁਰਬਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਚੱਲਿਤ ਅਖਾਣ ਤੇ ਮੁਹਾਵਰੇ / ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਰਾਠੌਰ (ਆਲੋਚਨਾਤਮਕ ਲੇਖ )
  •    ਸਦੀ ਜਿੱਡੇ ਮਨੁੱਖ / ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਿੰਘ (ਪ੍ਰੋ) (ਲੇਖ )
  •    ਲੋਕ ਨਾਇਕਾਂ ਦਾ ਵਿਰਸਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਰਿਸ / ਇਕਬਾਲ ਸੋਮੀਆਂ (ਡਾ.) (ਲੇਖ )
  •    ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਪ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਵਲ ਮੁਕਤੀ / ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ ਫਾਜ਼ਿਲਕਾ (ਪੁਸਤਕ ਪੜਚੋਲ )
  •    ਕਰਨ ਅਜਾਇਬ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਾਵਿ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ‘ਕੋਏ ਸਿੱਲ੍ਹੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ’ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਦਾਸਤਾਂ / ਉਜਾਗਰ ਸਿੰਘ (ਪੁਸਤਕ ਪੜਚੋਲ )
  • ਇਉਂ ਬਦਲੀ ਕਿਸਮਤ (ਕਹਾਣੀ)

    ਜਸਵੀਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦੱਦਾਹੂਰ   

    Email: jasveer.sharma123@gmail.com
    Cell: +91 94176 22046
    Address:
    ਸ੍ਰੀ ਮੁਕਤਸਰ ਸਾਹਿਬ India
    ਜਸਵੀਰ ਸ਼ਰਮਾ ਦੱਦਾਹੂਰ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਇਥੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ


    ਮੰਨਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਤੇ ਭੈਣ ਦਾ  ਿੱਕੋ  ਿੱਕ ਭਰਾ ਸੀ। ਚੰਗਾ ਖਾਨਦਾਨੀ ਪਰਿਵਾਰ ਜ਼ਮੀਨ ਜਾ ਿਦਾਦ ਭਾਵੇਂ ਘੱਟ ਸੀ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਠੀਕ ਠਾਕ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਪੜ੍ਹਾ ੀ ਵਿਚੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਯਾਰਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚੋਂ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਭੈੜੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਿਸਦਾ ਬੁੱਢੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਝੋਰਾ ਵੱਢ ਵੱਢ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪੜ੍ਹਾ ੀ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਹੱਥ ਤੰਗ ਕਰਕੇ ਬਾਪ ਨੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾ ੀਵੇਟ ਕੰਮ ਤੇ ਲਾਉਣ ਦੀ ਬਾਬਤ ਸੋਚਿਆ।ਜਦ ਮੰਨੇ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਦੱਸ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਮੰਨੇ ਨੇ ਡਰਾ ਿਵਰੀ ਦੀ ਜਿਦ ਕੀਤੀ।ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਜਾਗਰ ਸਿੰਘ (ਮੰਨੇ ਦੇ ਬਾਪ) ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਤੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵਰਜਿਆ।ਪਰ ਮੰਨੇ ਨੇ ਤਾਂ ਡਰਾ ੀਵਰੀ ਦਾ ਕਿੱਤਾ ਹੀ  ਿਸ ਕਰਕੇ ਚੁਣਿਆਂ ਸੀ ਕਿ  ਿਸ ਵਿਚ ਹੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।ਸੋ ਉਜਾਗਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਵਾਕਿਫ਼ ਕੋਲ ਟਰੱਕ ਦੀ ਕਲੀਨਰੀ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛਡਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਕਿਉਂਕਿ ਟਰੱਕ ਡਰਾ ੀਵਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਖੁਦ ਗੁਣੀ ਗਿਆਨੀ ਆਦਮੀ ਸੀ।
    ਸੋ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਦੀ ਕਲੀਨਰੀ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਕਰੀਬ ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਓੱਤੇ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕਦਾ ੀਂ ਟਰੱਕ ਵੀ ਫੜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਓਹ ਡਰਾ ੀਵਰ ਬਣ ਸਕੇ ਪਰ ਮੰਨੇ ਦੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਛੁੱਟੀ ਸੀ ਮੰਨਾ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤੀ ਤੇ ਪੂਰਾ ਬਣਦਾ ਤਣਦਾ ਗਭਰੂ ਸੀ ਪਰ ਨਸ਼ੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗਾਲ ਰਹੇ ਸਨ।ਜਦ ਕਦੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਤੋਟ ਲੱਗਦੀ ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਵੀ ਦਿੰਦਾ। ਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਪਰ ਮੰਨੇ ਨੋ ਘਰ ਦਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਸੀ ਬਲਕਿ ਭੁੱਲ ਹੀ ਚੁੱਕਾ ਸੀ,ਤੇ ਘਰਦੇ ਵੀ  ਿਸ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਂਘ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ ਕਿ,ਜੇ ਓਹ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਘਰਦੇ ਭਾਂਡੇ ਟੀਂਡੇ ਹੀ ਨਾ ਵੇਚ ਦੇਵੇ।
    ਿੱਕ ਵਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਐਮ ਪੀ ਸਟੇਟ ਦੇ ਭੁਪਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਗੇੜਾ ਮਿਲਿਆ ਟਰੱਕ ਲੱਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁਪਾਲ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸੋਲਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਫ਼Àਮਪ;ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਓਹ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗ ੇ। ਿਸ ਦੌਰਾਨ ਮੰਨੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸਾਂਭਿਆ ਹੋ ਿਆ ਸੀ ਬੇਸ਼ੱਕ ਓਹ ਆਪਣੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਦਤ ਤੋਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰਾਂ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋ ਿਆ ਪਰ ਉਸਤਾਦ ਦੀ  ਿਜਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਪੂਰਾ ਜਵਾਬ ਦੇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।ਰੱਬ ਦੀ ਕਰਨੀ ਐਮ ਪੀ ਜਾਕੇ ਟਰੱਕ ਦੇ  ਿੰਜਣ ਵਿਚ ਕੋ ੀ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸ ਪੈਣ ਕਰਕੇ  ਿੰਜਣ ਸੀਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰਾ  ਿੰਜਣ ਕੱਢਕੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਕਿਸੇ ਮਿਸਤਰੀ ਕੋਲ ਮੋਗੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਾ ਪਿਆ। ਿਸ ਦੌਰਾਨ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਦੇਣੀ ਪ  ੀ। ਿਸ ਅਚਨਚੇਤ ਆ ੀ ਆਫਤ ਤੇ ਪੂਰਾ  ਿੱਕ ਹਫ਼Àਮਪ;ਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ।
    ਐਮ ਪੀ ਦੇ ਭੁਪਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿਥੇ ਟਰੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਹੀ ਓਥੋਂ ਦੇ  ਿੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਰਹੀਸ ਠਾਕੁਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਆਲੀਸ਼ਾਨ ਬੰਗਲਾ ਸੀ।ਉਸ ਠਾਕੁਰ ਦੀ  ਿੱਕੋ- ਿੱਕ ਸੰਤਾਨ ਵੀਹ ਬਾ ੀ ਸਾਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਭਰ ਜਵਾਨ ਲੜਕੀ ਰਾਣੀ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ ।ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਜੁਰਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵੱਲ ਕੋ ੀ ਅੱਖ ਵੀ ਚੱਕ ਸਕੇ। ਿਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਾ ਕ ੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਰੋਜ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭਰ ਜਵਾਨ ਗੱਭਰੂ ਮੰਨਾ ਤੇ ਭਰ ਜਵਾਨ ਮੁਟਿਆਰ ਰਾਣੀ ਤੇ..  ਿੱਕ ਦਿਨ ਕੁਝ ਕੁਵੇਲੇ ਜਿਹੇ ਰਾਣੀ ਜਦ ਬੰਗਲੇ ਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਤਾਂ ਮੰਨੇ ਨੇ ਅੱਗਾ ਪਿੱਛਾ ਵੇਖਕੇ ਝੱਟ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਟਰੱਕ ਦੇ ਕੈਬਿਨ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਓਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੋ ਭਰ ਜਵਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤਾਂਘ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਪਰ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ  ਿਹ ਸੱਭ ਕੁਝ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਗਵਾਂਢੀ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਗੱਲ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਮੰਨੇ ਦੀ ਲਾਹ ਪਾਹ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੈਦ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿਚ ਤਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡਰਾ ੀਵਰ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਦੀ ਉਡੀਕ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਖਿਰ ਤੀਸਰੇ ਦਿਨ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨੇ ਦੀ ਬਾਬਤ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ ਤਾਂ ਓਹ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬੰਗਲੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮੰਨੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਬੇ ਿਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਨਤਾਂ ਤਰਲੇ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਕੋ ੀ ਅਸਰ ਨਾ ਹੋ ਿਆ।
    ਅਖੀਰ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਹੀ ਫੁਰਮਾਨ ਸੁਣਾ ਿਆ ਕਿ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਮੇਰੀ  ਿਸ ਸਿੱਧੀ ਸਾਦੀ ਬੇਟੀ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ (ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭੁੰਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।
    ਅਖੀਰ ਸਾਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮੰਨੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰਾਣੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਮੰਨੇ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵਾਸਤਾ ਪਾ ਿਆ ਕਿ  ਿਹ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਘਰਦੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ  ੀ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਐਨਾ ਨਸ਼ਾ ਪੱਤਾ ਕਰਨ ਆਲਾ  ਿਨਸਾਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਹੀ ਕੱਢਦਾ ਹੈ।ਤੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਘਰੋਂ ਆ ੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਛੇ ਸਾਲ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਸੋ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਘਰ ਜਵਾ ੀ ਰੱਖ ਲਿਆ ਤੇ ਅਲੱਗ ਬੰਗਲਾ ਬਣਾ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁੱਖ ਸਹੂਲਤਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੌ ਕਿਲਾ ਮੰਨੇ ਦੇ ਨਾਮ ਲਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਕਿ ਕਿਤੇ ਮੰਨਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।ਜੇ  ਿਹ ਗੱਲ ਹੋ ਗ ੀ ਤਾਂ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਮਰਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ।
    ਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ ਤੇ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਕਫੇ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਦੇ ਪੇਟੋਂ ਦੋ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਾਲੀਮ ਦਿਵਾ ਕੇ ਬਾਹਰਲੇ ਮੁਲਕ ਭਾਵ ਕਨੇਡਾ ਵਿਖੇ ਸੈਟ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।ਵੀਹ ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦੇ ਦਾ ਪਤਾ  ੀ ਨਾਂ ਲੱਗਾ। ਕਦੇ ਕਦੇ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਮਾ ਬਾਪ ਦੀ ਯਾਦ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ। ਪਰ
    ਿਧਰ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਨਾਲ ਜਵਾ ੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਦਤ ਜਿਹੀ ਪੈ ਗ ੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਨੇ ਨੇ ਜਦ ਧੂਵਾਂ ਚਾਦਰਾ ਬੰਨ ਕੇ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਜੁੱਤੀ ਨਾਲ ਟੌਰੇ ਵਾਲੀ ਪੱਗ ਬੰਨਣੀ ਤਾਂ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਚੜਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੰਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਲਾਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ।
    ਦੋਸਤੋ ਸਮਾਂ ਬੜਾ ਬਲਵਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,  ਿੱਕ ਦਿਨ ਮੰਨੇ ਨੇ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਜਿਦ ਹੀ ਕਰ ਲ ੀ ਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ  ਿੱਕ ਵਾਰ ਜਰੂਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਸੋ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਵੀਹ ਬਾ ੀ ਸਾਲ ਦੇ ਲੰਬੇ ਵਕਫੇ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ  ਿੱਕ ਵਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਠਾਕੁਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ  ੇ ਸੀ ਕਾਰ ਸਮੇਤ ਡਰਾ ੀਵਰ ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਮੰਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੜੇ ਹੀ ਚਾਅ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ।ਦੋ ਦਿਨ ਦੇ ਸਫ਼Àਮਪ;ਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਨਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈਕੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਮਾ ਬਾਪ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆਂ। ਪਰ ਚਾਚੇ ਤਾ ਿਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੈੜਾ ਲੱਗਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਮੰਨਾ ਓਹ ਜੱਫੀ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾ ਬਾਪ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਆਪਣਾ ਮੰਨਾ ਆ ਿਆ ਹੈ। ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਖਾਧਾ ਸੀ  ਿਹ ਓਹੋ ਹੀ ਮੰਨਾ ਹੈ?