ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ
(ਕਵਿਤਾ)
ਰਾਤ ਗ਼ਮਾਂ ਦੀ ਯੁਗਾਂ ਜੇਡੀ ਲੇਖ ਅਸਾਡੇ ਕਾਲੇ ਵੇ ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਕੋਹਾਂ ਲੰੰਮੀ ਵਾਟ ਅਸਾਡੀ , ਰਾਹਾਂ ਪੈਰੀਂ ਛਾਲੇ ਵੇ ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਰੋਜ਼ ਉਡੀਕਾਂ,ਰਾਹਾਂ ਤੱਕਾਂ, ਤੂੰ ਨਾਂ ਡਿੱਠਾ ਹਾਲੇ ਵੇ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਚਾਅ ਅਸਾਂ ਨੇ , ਕੱਖਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਬਾਲੇ ਵੇ ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਹਾਸੇ,ਖੇੜੇ,ਤਨ ਗੁਲਾਬੀ ਗ਼ਮ ਦੀ ਭੱਠੀ ਢਾਲੇ ਵੇ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਭਾਵੇਂ ਰੁੱਖੀ -ਸੁੱਖੀ ਦੇਵੀਂ , ਵੱਸਣਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ਼ੇ ਵੇ ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਜੀਣਾ ਔਖਾ , ਰੋ - ਰੋ ਦੀਦੇ ਗਾਲੇæ ਵੇ ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।
ਕਿੱਥੇ ਜਾਕੇ ਡੇਰਾ ਲਾਇਆ , ਤੱਤੜੀ ਤੈਨੂੰ ਭਾਲੇ ਵੇ,
ਸੱਜਣਾ ਦੂਰ ਦਿਆ , ਦੁਖ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗਰ ਪਾਲੇ ਵੇ ।