ਕਵਿਤਾਵਾਂ

  •    ਬਾਬਾ ਨਾਨਕਾ / ਜੱਗਾ ਸਿੰਘ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਇਹ ਦੇਸ਼ ਮੇਰਾ ਹੈ / ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਕੌਰ 'ਹਰਿਆਓ' (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਗ਼ਜ਼ਲ / ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿਧੂ (ਗ਼ਜ਼ਲ )
  •    ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੱਲ / ਗੁਰਾਂਦਿੱਤਾ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ (ਗੀਤ )
  •    ਡਾਕਟਰ / ਸਤੀਸ਼ ਠੁਕਰਾਲ ਸੋਨੀ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਅਮਲਾਂ ਬਾਝੋਂ / ਕਵਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਕੰਵਲ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਖੇਡ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੀ / ਮਨਦੀਪ ਗਿੱਲ ਧੜਾਕ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਬੜਾ ਸਕੂਨ ਹੈ ਮੈਨੂੰ / ਪੱਪੂ ਰਾਜਿਆਣਾ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਗ਼ਜ਼ਲ / ਤ੍ਰੈਲੋਚਨ ਲੋਚੀ (ਵੀਡੀਉ) / ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੋਹਲ (ਗ਼ਜ਼ਲ )
  •    ਯਾਦਾਂ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ / ਚਰਨਜੀਤ ਪਨੂੰ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਲਾਹਨਤਾਂ / ਕੌਰ ਰੀਤ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਬਿਰਹੋਂ-ਰਿਸ਼ਤੇ / ਗੁਰਮੀਤ ਸਿੰਘ 'ਬਰਸਾਲ' (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਕੁਦਰਤ 'ਤੇ ਜੀਵਨ / ਹਰਦੇਵ ਸਿੰਘ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਰੇ ਮਨਾ / ਹਰਦੇਵ ਚੌਹਾਨ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਮੜੀ ਦਾ ਦੀਵਾ / ਬਿੰਦਰ ਜਾਨ ਏ ਸਾਹਿਤ (ਕਵਿਤਾ)
  •    ਅੱਜ ਦਾ ਸੱਚ / ਲੱਕੀ ਚਾਵਲਾ (ਕਵਿਤਾ)
  • ਜਦੌ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਬੇਰ ਫਸ ਗਿਆ (ਪਿਛਲ ਝਾਤ )

    ਰਮੇਸ਼ ਸੇਠੀ ਬਾਦਲ   

    Email: rameshsethibadal@gmail.com
    Cell: +9198766 27233
    Address: Opp. Santoshi Mata Mandir, Shah Satnam Ji Street
    Mandi Dabwali, Sirsa Haryana India 125104
    ਰਮੇਸ਼ ਸੇਠੀ ਬਾਦਲ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਇਥੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ


    ਮੋਜੂਦਾ ਢਾਂਚੇ ਅਨੁਸਾਰ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਵਕੀਲ ਦੀ ਫੀਸ ਤੇ ਕੋਈ ਕੰਾਨੂਨ ਲਾਗੂ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ।ਇਹਨਾ ਦੋਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਵਾਹ ਪੈਂਦਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਫਿਰ ਫਸੀ ਕੀ ਤਾਂ ਫਟਕਣ ਕੀ ਵਾਲੀ ਕਹਾਵਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਵੀ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ। ਕਿਉਕਿ ਡਾਕਟਰ ਤੇ ਵਕੀਲ ਦਾ ਕੰਮ Lਿੰਕ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਦੇਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਲਾਹ ਦੀ ਕੋਈ ਕੀਮਤ ਨਹੀ ਹੁੰਦੀ।1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਮੇਰਾ ਬੇਟਾ ਲਵਗੀਤ ਜ਼ੋ ਉਸ ਸਮੇ ਪੰਜ ਛੇ ਸਾਲ ਦਾ ਹੀ ਸੀ ਘਰੇ ਪਏ ਛੋਟੇ ਬੇਰ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾ ਬੇਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਵੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਖੇਡਦੇ ਖੇਡਦੇ Lਿੰeਕ ਬੇਰ ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪੇ ਬਾਹਰ ਕੱਞਣ ਦੀ ਕੋਸਿਸ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਉਹ ਥੋੜਾ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਖਿਸਕ ਗਿਆ। ਜਦੋ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਮੈ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੇ ਨਜਦੀਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਾਡੇ ਫੈਮਲੀ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।ਜੋ ਕਾਫੀ ਸਮਝਦਾਰ ਸੀ । ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਨੱਕ ਵਿਚਲਾ ਬੇਰ ਨਜਰ ਤਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸ ਸਮੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉਹ ਚਿਮਟੀ ਨਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਕੱਢਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।ਤੁਸੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਚਲੇ ਜਾਉ। Lਿੰਕ ਮਿੰਟ ਵਿੱਚ ਕੱਢ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕਮਾਤਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿਉਕਿ ਉਹੀ ਡਾਕਟਰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨੱਕ ਕੰਨ ਦੇ ਮਰੀਜ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਵੈਸੇ ਉਹ ਡਾਕਟਰ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। 
    ਮੈ ਸਾਈਕਲ ਤੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਬਿਠਾਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।ਕੁਦਰਤੀ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਾਹ ਪੀਣ ਗਏ ਹੋਏ ਸਨ।ਜੋ ਉਹਨਾ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ। ਉਥੇ Lਿੰeੱਕ ਦੋ ਜਣੇ ਜਾਣ ਪਹਿਚਾਣ ਦੇ ਆ ਗe ਤੇ ਆਪਣੀ ਡਾਕਟਰੀ ਘੋਲਣ ਲੱਗੇ।ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹਨਾ ਦੀ ਨੀਮ ਹਕੀਮੀ ਨਾਲ ਬੇਰ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਸੋ ਮੇਰਾ Lਿੰeੱਕ ਲਿਹਾਜੀ ਡਾਕਟਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰੋ ਬਲਾਉਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਕੁ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਆਏ ਤੇ ਮੰਡੇ ਨੂੰ ਬਾਂਹ ਤੌ ਫੜ੍ਹਕੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਅ੍ਰਪਰੇਸ਼ਨ ਥਿਏਟਰ ਨੁਮਾ ਕੈਬਿਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਿਮਟੀ ਨਾਲ Lਿੰਕ ਸੈਕਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬੇਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਸੋ ਰੁਪਿਆ ਦੇ ਦਿਉ। ਕਹਿ ਕੇ ਡਾਕਟਰ ਆਪਣੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸੋ ਰੁਪਏ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਕੇ ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਉਪਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈ ਚੁੱਪਕੇ ਸੋ ਦਾ ਨੋਟ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਇੰਨੀ ਫੀਸ ? ਮੈਥੋ ਕਹੇ ਬਿਨਾ ਰਿਹਾ ਨਾ ਗਿਆ। ਜੇ ਮੈ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੁਧਿਆਣੇ ਰੈਫਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਤਾਂ? ਫਿਰ ਕਿੰਨੇ ਪੈਸੇ ਲੱਗਣੇ ਸੀ। ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਇੱਕਦਮ ਜਬਾਰ ਦਿੱਤਾ । ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਡਾਕਟਰ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਜਬਾਰ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਅਟਪਟਾ ਲੱਗਿਆ। ਇਸ ਤਰਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਰੀਜ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਦੇ ਰੈਫਰ ਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਪੈਸੇ ਲਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਮੈ ਕਦੇ ਵੀ ਘਰੇ ਛੋਟੇ ਬੇਰ ਨਹੀ ਲਿਆਂਦੇ। ਤੇ ਉਸ ਡਾਕਟਰ ਦਾ ਵਤੀਰਾ ਮੈ ਕਦੇ ਵੀ ਭੁੱਲ ਨਾ ਸਕਿਆ।