ਸੋਨ-ਕਿਰਨਾਂ ਦਾ ਨਾ ਰੁਕਿਆ ਕਾਫ਼ਲਾ |
ਕਾਲਖਾਂ ਨੇ ਟਿਲ ਬਥੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ |
ਦਿਲ ਦਾ ਜਦ ਟੁੱਟਾ ਜ਼ਿਹਨ ਤੋਂ ਰਾਬਤਾ ,
ਵਿਗੜਿਆ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ |
ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਕਵਰ ਅਸ਼ਲੀਲ, ਪਰ
ਕਿਸਤਰਾਂ ਸ਼ੋ-ਕੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਸਜ੍ਹਾ |
ਮੇਰੇ ਜੀਂਦੇ-ਜੀ ਮੇਰੀ ਤਸਵੀਰ 'ਤੇ ,
ਜ਼ਾਲਮਾਂ, ਨਾ ਹਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚੜਾ |
ਵੇਲ ਕੌੜੀ ਵਾਂਗ ਮੈ ਵਧਦਾ ਬੜਾ ,
ਜੇ ਕੋਈ ਮਿਲਦਾ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਆਸਰਾ |
ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਘੇਰਦੀ ਬਿਪਤਾ , ਜਦੋਂ ,
ਫੇਰ ਹੀ ਚੇਤੇ ਹੈ ਕਿਓਂ ਆਉਂਦਾ ਖੁਦਾ |