ਮੇਰਾ ਮਸਲਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਦਰਦ ਜਿਗਰ ਦਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ|
ਲਿਖਦਾ ਕਵਿਤਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ ,
ਸ਼ਾਇਰ ਕਮਲਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ|
ਮੇਰਾ ਰੋਸਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ ,
ਤੇਰਾ ਧੱਕਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ ,
ਬਾਹਰੋਂ ਖੋਖਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਆਪਾਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ,
ਤੇਰਾ ਨਖ਼ਰਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਬਸ , ਕਾਲੇ ਅੰਗਰੇਜ ਪਧਾਰੇ ,
ਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਗ਼ਲਬਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਰਿਆ ਹੈ ਭੰਡਾਰਾ ,
ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਾਸਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਰੱਸੀ ਸੜ ਕੇ ਕੋਇਲਾ ਹੋਈ ,
ਪਰ , ਵੱਟ ਚੜਿਆ ,ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਤੂੰ ਤਾਂ ਡਾਢਾ ਬੇਪਰਵਾਹ ਏ ,
ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |
ਮਾਣ ਨਾ ਕਰ ਤੂੰ , ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਵੀ ,
ਇਹ ਜੱਗ ਚਲਣਾ, ਓਦਾਂ ਹੀ ਆਂ |