ੳ:ਉੱਘ ਦੀਆਂ ਪਤਾਲ ਜੋ ਲੇਖਕ ਮਾਰਨ,
ਓਹ ਨਹੀਂ ਚੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਉਸਤਾਦਾਂ ਦੇ।
ਇਤਰਾਜ਼ ਯੋਗ ਜੋ ਲਿਖ ਦੇਣ ਗੱਲਾਂ,
ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਓਹ ਰਹਿਣ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ।
ਅ: ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਕਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ,
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੱਸਿਆ।
ਔਰੰਗਜ਼ੇਬ ਜ਼ਫ਼ਰਨਾਮਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖੋ,
ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੇਸ਼ ਜਾਅ ਵਸਿਆ।
ੲ: ਇੱਕੋ ਰਚਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਵੀਰਨੋ,
ਲੇਖਕ ਦੀ ਜਾਵੇ ਬਣ ਪਹਿਚਾਣ।
ਓਹ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜ ਦੇ ਵਿਚਰਦਿਆਂ,
ਸੱਚ ਮੁੱਚ ਉੱਚਾ ਰੁਤਬਾ ਪਾਣ।
ਸ: ਸਚਾਈ ਭਰਪੂਰ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਣੀਆਂ,
ਬਣਦੈ ਹਰ ਇੱਕ ਲੇਖਕ ਦਾ ਫਰਜ਼,
ਉੱਚਾ ਰੁਤਬਾ ਦੋਸਤੋ ਓਹੀ ਪਾਂਵਦਾ,
ਜੋ ਲੇਖਕ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਬੇ ਗਰਜ਼।
ਹ: ਹੱਕਾਂ ਖਾਤਰ ਲਿਖ ਲਿਖ ਪਾਈਏ,
ਦੋਸਤੋ ਜੇਕਰ ਬਣਦਾ ਯੋਗਦਾਨ।
ਵਿੱਚ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਓਹ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨ।
ਕ:ਕਲ਼ਮ ਹਥਿਆਰ ਵਰਗਾ ਨਹੀਂਓਂ,
ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ।
ਇਸ ਦਾ ਡੰਗਿਆ ਪਾਣੀ ਨਾ ਮੰਗੇ
ਜੇ ਸਹੀ ਟਿਕਾਣੇ ਲੱਗ ਜਾਏ ਵਾਰ।
ਖ: ਖੰਭਾਂ ਦੀਆਂ ਬਣ ਜਾਵਣ ਡਾਰਾਂ,
ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਲਿਖ਼ਤ ਚ ਰਹੇ ਤਰੁੱਟੀ।
ਲੇਖਕ ਦੀ ਫਿਰ ਹੋ ਜਾਏ ਨਿੰਦਿਆ,
ਦੋਸਤੋ ਸਮਝੋ ਕਿਸਮਤ ਫੁੱਟੀ।
ਗ: ਗੁਮਾਨ ਨਾ ਲਿਖ਼ਤ ਦਾ ਕਰੇ ਕਦੇ,
ਜੋ ਹੈ ਸਮਝਦਾਰ ਇਨਸਾਨ।
ਲੇਖਕ ਦੋਸਤੋ ਪਰ੍ਹੇ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ,
ਦੁਨੀਆਂ ਚ ਕਲ਼ਮ ਦੇ ਧਨੀ ਮਹਾਨ।
ਘ: ਘਬਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ ਕਦੇ,
ਦੋਸਤੋ ਵਜਨ ਚ ਹੈ ਜੇ ਲਿਖ਼ਤ।
ਚੁਫਿਰਿਓਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਹੋਵੇਗੀ,
ਹਰ ਕੋਈ ਕਰੂਗਾ ਸਿਫ਼ਤ।
ਗਈਆਂ:ਗਈਏਂ ਵਾਂਗੂੰ ਲੇਖਕ ਵੀਰੋ,
ਆਪਣੀ ਛਵੀ ਬਣਾਇਆ ਜੋ।
ਸਿੱਖ ਸਿੱਖ ਉਸਤਾਦਾਂ ਕੋਲੋਂ,
ਜੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ ਜੋ।
ਚ: ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਲਿਖਤ ਚ,
ਜੇਕਰ ਪਾਈਏ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਵੀਰੋ।
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਾਹਿਤਕ ਖੇਤਰ ਚ,
ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂਓਂ ਗੁਨਾਹ ਵੀਰੋ।
ਛ: ਛਪਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹਰ ਲੇਖਕ ਨੂੰ,
ਦੋਸਤੋ ਆਪਣੀ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ।
ਜੀਹਦੇ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਲਿਖੀਏ,
ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਖ਼ਵਾਬ।
ਜ: ਜ਼ਰੂਰਤਮੰਦ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ,
ਜੇਕਰ ਲਿਖ਼ਤ ਚ ਮੁੱਦਾ ਬਣਾਈਏ।
ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੋਊ ਸ਼ਲਾਘਾ,
ਸਤਿਕਾਰ ਵੀ ਜੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾਈਏ।
ਝ: ਝਈਏਂ ਵਾਂਗੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ,
ਆਓ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਈਏ।
ਨੁੱਕਤੇ ਸਿੱਖ ਕੇ ਲਿਖਤਾਂ ਵਾਲੇ ,
ਮਹਿਫਲੀਂ ਰੌਣਕਾਂ ਲਾਈਏ
ਝਈਆਂ:ਝਈਆਂ ਆਖੇ ਲੇਖਕ ਮਿੱਤਰੋ
ਆਪਾਂ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ।
ਆਪਣੀ ਰਹਿਣੀ ਸਦਾ ਹੀ ਚਾਂਦੀ,
ਸਿਆਣਿਆਂ ਦਾ ਸੱਚ ਕਹਿਣਾ।
ਟ: ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਖਵਾਬ ਸੱਜਣੋਂ,
ਬੋਲਿਆਂ ਰਚਨਾ ਠੁੱਕ ਜੇ ਬਝਦੀ ਨੀ
ਤਾਣਾ ਬਾਣਾ ਹੀ ਉਲਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ,
ਜੇ ਤਾੜੀ ਰੁਕ ਰੁਕ ਵੱਜਦੀ ਨਹੀਂ।
ਠ: ਠਰ੍ਹੰਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਖਕ ਚਲਦੇ,
ਦੋਸਤੋ ਜੋ ਚੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਉਸਤਾਦਾਂ ਦੇ।
ਨਰਮੀਂ ਰੱਖਣ ਦਿਲੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ,
ਓਹ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਨਹੀਂ ਫਸਾਦਾਂ ਦੇ।
ਡ: ਡਿੱਕ ਡੋਲੇ ਲਿਖਾਰੀ ਨਹੀਂਓਂ ਖਾਂਦੇ,
ਅਸੂਲਾਂ ਉੱਪਰ ਜੋ ਦਿੰਦੇ ਪਹਿਰਾ।
ਹਰ ਇੱਕ ਲਿਖਤ ਦਾ ਪੈਂਦਾ ਵੇਖਿਆ,
ਦੋਸਤੋ ਅਸਰ ਸਮਾਜ ਤੇ ਗਹਿਰਾ।
ਢ: ਢੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਸਨਮਾਨਾਂ ਨੇੜੇ,
ਲੇਖਕ ਧੀਮੀ ਗਤੀ ਜੋ ਚਲਦੇ ਨੇ।
ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲੋਕ ਉਡੀਕਣ,
ਅਕਸਰ ਪਿੜ ਸੱਚਾ ਓਹ ਮੱਲਦੇ ਨੇ
ਣ: ਣਾਣਾ ਆਖੇ ਕਲਮ ਦੇ ਧਨੀਓਂ,
ਤੁਸੀਂ ਬਣਾਉਣੀ ਮੇਰੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਵਰਤੋਂ ਰਿਹਾ ਜੋ ਕਰਦੇ।
ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਪਰ ਮਾਣ ਹੈ।
ਤ: ਤੇਰੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਲਿਖੇ ਜੋ ਕਾਨੀ,
ਮਾਲਿਕਾ ਮਾਣ ਤੂੰ ਓਹਦਾ ਵਧਾਵੀਂ।
ਸ਼ਰਮਾਂ ਦੱਦਾਹੂਰੀਆ ਕਰੇ ਜੋਦੜੀ,
ਜਰੂਰ ਆਸ ਤੂੰ ਓਹਦੀ ਪੁਗਾਵੀਂ।
ਥ: ਥੋੜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਅਕਸਰ ਲੇਖਕ ਹੁੰਦੇ,
ਕਿਉਂਕਿ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਨਾ
ਦੱਦਾਹੂਰੀਆ ਸ਼ਰਮਾਂ ਦੋਸਤੋ,
ਝੂਠ ਰੱਤੀ ਭਰ ਕਹਿੰਦਾ ਨਾ।
ਦ: ਦੁੱਖੀਆਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦਰਦ ਲਿਖਕੇ,
ਦੋਸਤੋ ਲੇਖਕ ਜੋ ਛਪਵਾਉਂਦੇ।
ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਜਦ ਮਿਲੇ ਸਹਾਰਾ,
ਫਿਰ ਓਹ ਗੁਣ ਲੇਖਕ ਦੇ ਗਾਉਂਦੇ।
ਧ: ਧੰਨਵਾਦ ਕਰੀਏ ਓਨਾਂ ਕਲਮਾਂ ਦਾ,
ਜੋ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਈਆਂ ਨੇ।
ਨਿਉਂ ਕੇ ਸੀਸ ਝੁਕਾਈਏ ਦੋਸਤੋ,
ਦੱਦਾਹੂਰੀਏ ਸੱਚ ਸੁਣਾਈਆਂ ਨੇ।
ਨ: ਨਵੀਆਂ ਕਲਮਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਸਿਖਾਓ,
ਪੁਰਾਣੇ ਲੇਖਕੋ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹ ਤੋਰੋ ਨਾਲ।
ਤੁਹਾਡੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਸੰਜੀਵਨੀ ਬਣੂੰਗੀ
ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਜੇ ਬਣ ਜਾਓਂ ਢਾਲ।
ਪ: ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਰਸਾ ਜੋ ਦੋਸਤ ਲਿਖਦੇ,
ਕਰਾਉਂਦੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਸਦਾ ਯਾਦ।
ਉਮਰ ਲੰਬੇਰੀ ਹੋਵੇ ਓਨਾਂ ਦੀ ,
ਰਲਮਿਲ ਕਰੀਏ ਡਾਢੇ ਨੂੰ ਫਰਿਆਦ
ਫ: ਫਰਜ਼ੀ ਗੱਲ ਨਾ ਲਿਖੀਏ ਕਦੇ ਵੀ,
ਸਬੂਤਾਂ ਸਮੇਤ ਹੀ ਮੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਲਕੀਰ ਲੋਹੇ ਤੇ,
ਓਹਦਾ ਅਸਰ ਕਾਫੀ ਚਿਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ: ਬਾਣੀ ਬਾਣੇ ਦੀ ਗੱਲ ਜੋ ਲਿਖਦੀ,
ਓਸ ਕਾਨੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰੀਏ ਜੀ।
ਸਤਿਗੁਰ ਦੀ ਹੈ ਮਿਹਰ ਓਸ ਤੇ,
ਇਹ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਵਿਚਾਰੀਏ ਜੀ
ਭ: ਭਰਮ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਈਏ,
ਕਲ਼ਮ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ ਨਿਤਾਰਾ।
ਜੋ ਸਚਾਈ ਕਰੇ ਬਿਆਨ ਸਮਾਜ ਦੀ,
ਓਹ ਲੇਖਕ ਹੁੰਦਾ ਜੱਗੋਂ ਨਿਆਰਾ।
ਮ: ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਓਹਨਾਂ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ,
ਜੋ ਸਮਾਜ ਸੁਧਾਰਕ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਦੇ ਨੇ।
ਕਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਅਨਾੜੀ ਲੇਖਕ,
ਅਕਸਰ ਰਹਿੰਦੇ ਓਨਾਂ ਤੋਂ ਸਿਖਦੇ ਨੇ।
ਯ: ਯੁੱਗ ਪਲਟਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖ,
ਲੇਖਕ ਲੀਹ ਨਿਵੇਕਲੀ ਪਾ ਗਏ ਜੋ।
ਸੱਚੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੱਕ ਦੋਸਤੋ,
ਪਰਚਮ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਝੁਲਾ ਗਏ ਓਹ।
ਰ: ਰੋਮ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਦੋਸਤੋ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਲਿਖ਼ਤ ਪਿਆਰੀ।
ਮਨ ਨੂੰ ਝੂਮਣ ਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ,
ਜਾਂਦੀ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰੀ ।
ਲ: ਲੇਖਕ ਦਰਪਣ ਹੁੰਦੇ ਸਮਾਜ ਦਾ।
ਦੋਸਤੋ ਰੱਤੀ ਭਰ ਨਾ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੱਕ।
ਮਸਲੇ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਲੁਕਾਈ ਦੇ,
ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਬਿਲਕੁਲ ਪਰਪੱਕ।
ਵ: ਵਾਰਾਂ ਲਿਖ ਲਿਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ,
ਲੇਖਕਾਂ ਕਈਆਂ ਕਮਾਇਆ ਨਾਮ।
ਰੱਖਿਓ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਹਮੇਸ਼ਾਂ,
ਵੀਰੋ ਦੇਵਣ ਲਿਖਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੈਗ਼ਾਮ।
ੜ: ੜਾੜੇ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਰਮਾਂ ਦੱਦਾਹੂਰੀਆ,
ਮੰਗਦੈ ਲੇਖਕ ਦੋਸਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੁਆਫੀ।
ਵੱਧ ਘੱਟ ਜੇਕਰ ਗਿਆ ਕੁੱਝ ਲਿਖਿਆ
ਮੁਆਫ਼ੀ ਮੰਗੀਏ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਕਾਫ਼ੀ।