"ਹੋਰ ਬਲਦੇਵ ਸਿਉਂ! ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਜਿਹਾ ਖੜ੍ਹਾ ਏ?" ਹੌਲਦਾਰ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ।
"ਹੂੰ.......।" ਸਿਪਾਹੀ ਇੱਕ ਦਮ ਤ੍ਰਿਬਕ ਗਿਆ।
"ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿਵੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਲੱਗਦਾ ਏ"
"ਸਬ ਜਨਾਬ, ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਆਪਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਾਰੇ।"
"ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ?"
ਥਾਣੇਦਾਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਹੌਲਦਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ,"ਜਨਾਬ, ਮੈਨੂੰ ਆ ਥਾਣੇਦਾਰ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?"
"ਕਿਉਂ?"
"ਜਨਾਬ.....ਕੁੱਝ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਨਾਕੇ 'ਤੇ ਐਕਟੀਵਾ ਤੇ ਜਾਂਦੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਕੁੜੀ ਕਾਫੀ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਗਜ਼-ਪੱਤਰ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛ-ਗਿੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਤੇ' ਏਅਰ ਫੋਨ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਕੁੜੀ ਦੀ ਉਮਰ ਵੀ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਸਾਹਬ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, 'ਓਏ! ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ .......' ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ।"
"ਤੇ ਫਿਰ?"
"ਫਿਰ ਕੀ ਜੀ। ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਇੱਕ ਪੇਂਡੂ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਖਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਕਾਗਜ਼ ਵੀ ਪੂਰੇ ਹਨ ਤੇ ਕੋਲ ਹੈਲਮੇਟ ਵੀ ਹੈ। ਵਿਚਾਰਾ ਆਪਣੀ ਬੀਮਾਰ ਭੈਣ ਨੂੰ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀ ਪੰਗਾ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।"
"ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਇਹ ਕੌਣ ਨੇ?"
"ਹਾਂ ਜਨਾਬ! ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਾਗਲੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਣ ਦੇਣ ਲਈ ਬੜਾ ਕਿਹਾ, ਪਰ ........ਜਨਾਬ, ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ ?