ਸੱਤ ਰੰਗੀ ਪੀਂਘ 'ਤੇ ਬਹਿਕੇ,ਝੱਟ ਮਾਰਣ ਜੋ ਉਡਾਰੀ ।
ਮਹਿੰਗੀ ਪੈਂਦੀ ਏ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ,ਉਹਨਾਂ ਸਜਨਾਂ ਦੀ ਯਾਰੀ ।
ਨਾਲ ਪਵਨਾਂ ਦੇ ਉਡਦੇ ਨੇ, ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਗੋਡ਼ੇ ।
ਕਦੀ ਧੁੱਪਾਂ ਕਦੀ ਛਾਵਾਂ, ਕਦੀ ਵਸਦੇ ਨੇ ਥੋਡ਼ੇ ।
ਨੀਲੇ ਗਗਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ , ਉਸਦੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਚਾਈ ।
ਰੰਗ ਕੱਚਾ ਕਿ ਪੱਕਾ ,ਜਾਂ ਦਿਸਦੀ ਡੂੰਗਾਈ ।
ਇਹ ਕਿੰਝ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ,ਜਿੰਦ ਰੋਜ਼ ਹੀ ਤਾਂ ਦੇੱਖੇ ।
ਇਹ ਹੈ ਸਮਝਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ,ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ ਜੋ ਲੇੱਖੇ ।
ਇਕ ਪੰਛੀ ਦੀ ਉਡਾਰੀ ,ਕਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਵਲ ਜਾਣਾ ।
ਜਿਤ ਹਾਰ ਦੀ ਕਹਾਨੀ ,ਬਸ ਜੀਊਣ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ।
ਕਿਸ ਪਾਈ ਏ ਬੁਝਾਰਤ, ਜਿਹਡ਼ੀ ਅਕਲਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ।
ਇਹ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ,ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਸੂਰ ।
ਕਿੰਨਾਂ ਦੂਰ ਕਿੰਨਾ ਨੇਡ਼ੇ ,ਮੰਨ ਰਚਦਾ ਏ ਲੀਲਾ ।
ਦਿਸਹਦਿੱਆਂ ਦੀ ਵਾਟ, ਕਿਹਡ਼ਾ ਨਾਪਣ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ।
ਬਾਤ ਸਮਝ ਨਾਂ ਆਵੇ ,ਕੋਰੀ ਲਫਜਾਂ ਦੀ ਭੀਡ਼ ।
ਜਦੋਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗਵਾਚੇ , ਲਿਖਣ ਨਿੰਮੀ ਤਕਦੀਰ ।
ਕਈਂ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਜੰਮੇਂ , ਸਹਿਕੇ ਜੰਮੱਣ ਦੀਆਂ ਪੀਡ਼ਾਂ ।
ਜਦ ਕਿਰਨਾਂ ਮਿੱਟੀ ਮਿਲੀਆਂ , ਝੂਠ ਬਣ ਗਈਆਂ ਤਦਬੀਰਾਂ ।
ਇਹ ਚਰਚਾ ਏ ਬੇਮਕਸਦ , ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੋਹਣੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋੱਝੀ ।
ਕੁਝ ਸਾਹਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ,ਕੁਝ ਜੀਉੰਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸੋੱਝੀ ॥