ਹਾਂ, ਦੋਸਤੋ !
ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰ ਹਾਂ |
ਪਰ ਬਹੁਤਾ ਵਾਕਿਫ਼ ਨਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਤੋ !
ਨਾ ਹੀ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਹੋਇਆ ਹਾਂ,
ਕਦੇ ਬਹੁਤਾ ਮੌਸਮਾ ਦੇ |
ਜੇ ਕਿੱਕਰ-ਬੋਹੜਾ ਦੀ ਸਿਆਣ ਕਰਾਉਣੀ ਹੈ ਤੁਸੀਂ;
ਤਾ ਮੈਂ ਥੋਡੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀ ਹਾਂ |
ਬਰਗਰ ਪੈਟੀਜ਼ ਬਥੇਰੀਆਂ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ |
ਕਿਵੇ ਬਣਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸਭ,
ਇਸ ਦੀ ਜਾਚ ਵੀ ਹੈ ਮੈਨੂੰ |
ਪਰ ਖੇਤੋ ਸਾਗ ਕਿੰਝ ਤੋੜ ਕੇ ਲਿਆਈਦਾ ਹੈ ?
ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਉਗ-ਸੁਗ ਨਹੀ ਰਖਦਾ ਮੈਂ |
ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਘੁੱਗੀਆਂ-ਗਟਾਰਾਂ ਦਾ |
ਹਲਾਕਿਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੀਆ ਨਸਲਾ ਅਕਸਰ,
ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆ ਹਨ,
ਸ਼ੌਕੀਨ ਦੋਸਤਾ ਤੋ |
ਪਰ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾ ਰੋਟੀ ਪਾਉਣ ਤੋ,
ਮੈਂ ਝਿਜਕਦਾ ਹੀ ਹਾਂ |
ਸਿਰਫ ਸੈਲਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆ,
ਘੜੀਆਂ ਤੋ ਹੀ ਸਮਾ ਦੇਖਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ |
ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੜਨ ਛਿਪਣ ਤੋ ਵਕਤ ਦੀ ਸਮਝ ?
ਸਿਰਫ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਖਤਮ ਹੋਣ,
ਤਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਹੈ ਮੇਰੀ |
ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤੇ ਅਖੌਤ ਨੇ;
ਸਮਾ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ |
ਮੈਂ ਸਾਦੀ-ਸਪਸ਼ਟ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ,
ਗੱਲ ਕਰਨ ਸਮੇ ਵੀ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ,
ਬਜ਼ੁਰਗਾ ਦਾ ਕੋਈ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ |
ਵਿਆਕਰਨ ਤਾ ਭਾਵੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,
ਪਰ ਸਮਾਨਾਰਥੀ ਜਾ ਬਹੁ-ਅਰਥੀ ਸ਼ਬਦ,
ਘਟ ਹੀ ਪੜੇ ਹਨ ਆਪਣੇ ਸਿਲੇਬਸ ਵਿੱਚ |
ਮੈਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਹਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆ ਰੂੜੀ-ਵਾਦੀ
ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਾ ਦੇ;
ਇਹ ਬਹਾਨਾ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਸਾਥ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਜੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਏ ਕਿਸੇ
ਰਵਾਜ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ |
ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਕਹਾਉਂਦਾ ਹਾਂ,
ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸੇ ਦਾ ਵਾਰਿਸ |
ਆਸ ਰਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ,
ਸ਼ੁਮਾਰ ਹੋਵਾਂਗਾ ਓਸ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ,
ਜੋ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈਂ |
ਪ੍ਰੰਤੂ ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਤਾ ਆਪਣੀ ਦਾਵੇਦਾਰੀ,
ਬੜੀ ਖੋਖਲੀ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀ ਹੈ |
ਫਿਰ ਵੀ ਕਿਵੇ ਕਰਾਂਗੇ ਅਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੀ ਇਹ ਪੀੜੀ,
ਵਿਚਾਰ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ!!
ਅਖੋ ਪਰੋਖੇ ਕਰਨਾ ਭੱਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਏਗਾ!